تا کی

تا کی از داغ تو  چون لاله شود خون جگرم

تا کی این آتش سوزان به درونم ببرم

همه شب خفته به دریای سرشکم ز غمت

تا کی این خفتن در بستر خونین، ثمرم

تا ز تن جان نرود مهر تو از جان نرود

از جهان میگذرم ،از تو نخواهم گذرم

چون تو رفتی همه عالم ز دلم رفت برون

که نباشد به جهان غیر تو کس در نظرم

هرچه خوبی و بدی بود فراموشم شد

تو که هستی که همه حال ز تو باخبرم؟

...............ادامه دارد