هر هوسی را نتوان عشق گفت

نه   چو  من   در به در   و   دل نگران  از  دگران

دل    هوا     و      هوس    دیدن    دلدار    کند

یارب    این   آتش   سوزان   دلم    را   بنشان

پرورش    در     هنرستان   وفا   کار  تو نیست

که   کند   آتش    شهوت   ز     نهانت   فوران

گفته بودم که دهم جان به ره عشق تو ،دوست

جان فدایت ، ز  فراقت  رمقی  نیست  به  جان

تابلو   بر  درِ   دل  بود  که  کــس     ره    ندهم

آمدی   دل   به    نهان   گفت:  بیا   و   تو بمان

خسته از  زندگیم  چون  که  نباشد  دل  خوش

بی بهانه     نتوان    زیست ، به   قرآن    نتوان

همه وقت    و  همه حال  و  همه جا   یاد توام

به نهان  و  به  عیان  و  به دل  و  جان  و   زبان